Lieve lezers,

10.000 bezoekers en 22.472 pageviews na het allereerste begin is nu de tijd gekomen om afscheid te nemen. Het mutsenplakboek gaat dicht, de drang om hier nog verder te schrijven is verdwenen, opgelost in de waanzin van de dag. Met de schrijfster gaat het goed hoor, maak je niet ongerust. Zij wil echter verder en heeft een hoop uitdagingen in het verschiet waar ze al haar energie in wil steken. De oplettende lezer had waarschijnlijk al lang gemerkt dat de inspiratie op was. Dus nu rest nog slechts het weemoedig terugbladeren in de tijd. De mooiste schrijfseltjes worden geknipt en geplakt in een computerboekje voor later en de rest verdwijnt naar, ja waar naar toe eigenlijk? Internet heeft geen zolder. Blijft het ergens hangen in het universum, de kleine verbindingen van woorden, vertaald in o-tjes en i-tjes, of is het echt weg, voor altijd? Hoe dan ook, het was fijn om hier een ei te kunnen leggen, en dat het ei ook iedere keer na veel geduld wel weer een lezer trof. Bedankt voor jullie belangstelling en het ga jullie goed, ook in het nieuwe jaar. Theemuts, de schrijfster,neemt een frisse duik het nieuwe jaar in en gaat tzt een nieuw log creeren, met als thema; poezie, omdat dat haar het meeste raakt. Wellicht tot dan!

Weet jij wat er boven je hoofd hangt?
Ik zou maar beter een muts dragen!

Welkom!
Ik ben 40+ en een rasmuts. Benieuwd naar wat mij bezig houdt?Neem gerust een kijkje in mijn mutsenplakboek. Elke dag een andere muts, recepten, zieleroerselen en ontdekkingen en misschien af en toe een creatieve uitspatting?Wie weet……. Sla mijn boek dicht als het je niet aanstaat en surf zonder commentaar verder op het net. Voel je herkenning of de behoefte mij iets te leren of zomaar te vertellen dan hoop ik dat je even de tijd neemt om mij dit te berichten voor je weer verder gaat.
Alvast mijn dank.

Ik hou van de zomer, vooral de zomers in Nederland. Zo’n dag als vandaag mag wat mij betreft nooit stoppen. Vanmorgen ben ik begonnen met een kopje muntthee, gemaakt van muntblaadjes uit eigen tuin. Onder het plukken ervan valt mijn oog op de voorzichtige blosjes die mijn tomaten kleuren. Ik denk dat het straks echt gaat lukken om tomatensaus te maken van tomaten uit eigen tuin. Dan valt mijn oog op de druivenstruik. Ze zucht onder haar zware last. Bijna was de laatste zomerstorm haar fataal geworden maar met wat stutwerk is ze er weer bovenop gekomen. Er hangen dikke, nu nog groene, trossen aan haar takken. Leuk voor de vogels, die zijn er gek op. Zelf lust ik ze niet, te wrang van smaak. Voldaan door mijn oogst en de aanblik van mijn behoorlijk verwilderde tuin ga ik ontbijten. Ondertussen lees ik het laatste stukje van een roman over een kleinburgerlijk dorpje in Zuidoost Amerika; “Loslippig” van Rita Mae Brown. Het boek leest vlot weg maar echt boeien kan het me niet. Ik vond haar eerdere romans een stuk amusanter. Tijdens het lezen met het raam en de deur open valt me de stilte op. Iedereen is met vakantie, wat een heerlijke rust!

Dan besluit ik dat het tijd wordt om mijn hardloopschoenen weer eens aan te trekken. Het is te lang geleden dat ik getraind heb, en mijn dijen worden slapper. Bah, ga ik de strijd met de tijd en de zwaartekracht nu toch verliezen? Het motiveert mij om ondanks de hitte toch maar de stoute schoenen aan te trekken. Jongste gaat mee op zijn fietsje. Voor morele steun en om de hoognodige waterbidon voor mij mee te nemen. Gezellig! Het lopen gaat voor mijn benen moeiteloos maar na drie kilometer moet ik het toch rustig aan gaan doen, mijn koelsysteem kan de hitte niet verwerken, toch te optimistisch geweest. We sjokken, keuvelen en hobbelen langzaam verder door het zalig ruikende zomerse landschap. De rust omarmt me en ik geniet, jongste ook. Hij vindt het geen probleem om met me mee te rijden zegt ie, en als ik dat vaker wil moet ik het maar zeggen. Hij is lief. Thuis gekomen kost het me een tijd om van de hitte te herstellen maar na een tijd rustig aandoen, veel drinken en een lauwe douche kan ik er weer tegen. Ik ga in de schaduw zitten en volg het gedoe van de vele verschillende vlinders op de vlinderstruiken. Hoog in de lucht zoemen grote libellen. Ze vliegen een vaste route, zigzaggend over de tuin. Er waait zo nu en dan een koel briesje, de lucht is blauw. Het is stil en meer is er niet nodig voor een volmaakte zomerdag.

De zon schijnt,

Ik loop langs het veld en denk aan

De geur van versgemaaid hooi

Zwoel, zoet, zomers

Is die te vangen in een foto?

Zodat ik haar kan bekijken

Telkens als het seizoen mij weer verlaten heeft

En de behoefte aan haar herinnering zo groot is?

Ik vang de gedachte

En ik ben blij dat ik haar wel vangen kon

Omdat ik haar dacht

In één moment van gelukzaligheid.

2006 theeproductie.

Deze site link kreeg ik van mijn buurvrouw. Via de webcam kun je volgen hoe het er in mijn (nu nog) slaperige provinciestadje aan toegaat. Ik kijk dus regelmatig even om te controleren of mijn pubers of manlief niet te lang op het terras hangen terwijl ze dat eigenlijk in de schoolbanken of op kantoor zouden moeten doen (geintje!) Ik zelf zal zwaaien als ik op mijn fietsje langsrijdt; Dag wereld!

ASSENONLINE!

Gisteravond met lief de film gezien. Ik vond hem net niet spannend genoeg, hoewel het toch een mooi verhaal is. Ik ga nu toch maar het boek lezen, ik denk dat dat meer voldoening geeft. Heb wel tegen lief gezegd dat ik dat toch een mooie gedachte vond: de moederschoot als graal, het is geen nieuws dat de vrouwelijke bijdrage in de geschiedenis van de mens zwaar ondergewaardeerd wordt.

Zo, ik heb even wat plaatjes geplakt van onze wereldreis, met html nog wel. Weer wat geleerd.

in Amerika. De Smokey Mountains waren prachtig zoals je ziet. Dit is echter niet het mooiste wat ik gezien heb in de USA, want dat was toch mijn hele familie op de bruiloft van mijn broer. Geen plaatje van maar neem het maar van mij aan. Heel langzaam komt er een plek voor alle indrukken die ik aan de overkant van de oceaan heb opgedaan. Ik land weer zachtjes op aarde. Dat heeft twee weken geduurd vanwege een afgrijselijke jetlag (ik dacht altijd dat dat tussen de oren zat) in combinatie met onverwachte drukte op mijn werk (ik dacht dat ze me vergeten waren, maar nee….) wat kan een mens toch last hebben van vooroordelen. Maar goed, we waren gelukkig in de USA, lief heeft ons dapper in ons campertje door Virginia, Maryland, North en South Carolina en Georgia gescheurd en dat beviel geweldig goed. Ik besloot ter plekke om maar niet zelf achter het stuur te gaan zitten, de verkeersregels zijn daar nogal onbegrijpelijk voor iemand die van zekerheden in het verkeer houdt. Mijn familie was gastvrij, de Amerikanen vriendelijk, het eten was lekker (en vet en veel). Kamperen is daar nog echt kamperen, met veel groen en rust om je heen en een kampvuur met zitje naast je camper, kabbelende beekjes met springende vissen en veel diertjes. Rust en ruimte genoeg daar en ook veel groen. Nederland is slechts een postzegeltje, een achtertuintje vergeleken met de natuur daar. Maar toch was ik blij om weer thuis te zijn, de mensen op straat te zien samenleven, fietsen, lachen, kletsen, lopen, winkelen. Gewoon lekker chaotisch en van alles door elkaar, gewoon knus. Dat heb je daar niet.

Weer terug in Nederland en direct verhuisd naar een ander webadres. Ik vond m’n andere webplekje eigenlijk ook wel prima, ‘t was er vertrouwd en knus. Ik kende alle knopjes, toeters en bellen. Nu moet ik me gaan inwerken en wennen op m’n nieuwe adres, dat zal nog wel even duren, ik voel me ontwortelt. Waar zijn de emoticons voor een sip gezichtje?

Easter is a time of love,
A time of death and pain undone,
So we may know the power of
The love that lives in everyone.
Each love we feel, unstained and free,
Redeems us–as with you and me.